แผน 2 ประเทศ — ปูพื้นสปีกกิ้งที่คลาร์ก แล้วค่อยไปออสเตรเลีย-แคนาดา

ลองนึกภาพนักเรียนคนหนึ่ง สมมติว่าชื่อ "มายด์" วัย 24 เพิ่งเรียนจบ ความฝันชัดมาก — ไปใช้ชีวิตและเรียนต่อที่ออสเตรเลีย แกรมมาร์ในหัวแน่นระดับสอบผ่านมาตลอด แต่พอเจอฝรั่งถามทางกลับพูดไม่ออกสักประโยค เรื่องของมายด์คือเรื่องของคนไทยจำนวนมาก และมันคือเหตุผลที่ แผน 2 ประเทศ ถูกออกแบบขึ้นมา

บทที่หนึ่ง — ปัญหาของการบินตรงไปเลย

แผนแรกของมายด์เรียบง่าย บินไปซิดนีย์แล้วลงคอร์สภาษาที่นั่นเลย ฟังดูสมเหตุสมผล จนกระทั่งนั่งคิดเลขและเห็นภาพจริงสองข้อ

ข้อแรก คลาสภาษาในประเทศเจ้าของภาษาส่วนใหญ่เป็น คลาสกลุ่ม นักเรียนที่ยังไม่กล้าพูดจะกลายเป็นคนนั่งเงียบหลังห้องได้ง่ายมาก เวลาพูดต่อหัวในแต่ละคาบเหลือไม่กี่นาที ขณะที่ค่าครองชีพเดินหน้าเก็บเงินเราทุกวันไม่มีหยุด

ข้อสอง ช่วงที่ภาษายังอ่อนคือช่วงที่ เผาเงินแพงที่สุด เพราะเป็นช่วงที่เราได้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมน้อยที่สุด ฟังเลกเชอร์ไม่ทัน ไม่กล้าคุยกับใคร กว่าปากจะเริ่มเปิดก็ผ่านไปหลายเดือนในเมืองที่ค่าใช้จ่ายสูงเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก การเปรียบเทียบเชิงโครงสร้างแบบเต็ม ๆ อ่านได้ใน เรียนที่คลาร์ก vs ออสเตรเลีย

บทที่สอง — เปลี่ยนลำดับ ไม่ได้เปลี่ยนความฝัน

เอเจนซี่ที่มายด์ปรึกษาเสนอทางเลือกที่เธอไม่เคยคิด — ไม่ต้องเลือกระหว่างฟิลิปปินส์กับออสเตรเลีย แต่ เรียงมันเป็นสองเฟส

เฟสแรก คลาร์ก 8–12 สัปดาห์ ภารกิจเดียวคือเปิดปาก จุดแข็งของระบบเรียนที่ฟิลิปปินส์คือคลาสตัวต่อตัวจำนวนมากต่อวัน ครูหนึ่งคนนั่งตรงหน้าเราหนึ่งคน ไม่มีที่ให้หลบ ไม่มีเพื่อนร่วมคลาสให้รอ ทุกนาทีคือตาเราพูด บวกกับชีวิตกินนอนในแคมปัสที่ตัดภาระจุกจิกออกหมด เหลือแต่เรียนกับฝึก ระดับสปีกกิ้งของคนที่ตั้งใจจริงในสองสามเดือนแบบนี้เปลี่ยนแบบคนละคน

เฟสสอง ออสเตรเลียหรือแคนาดา ในสภาพที่พร้อมเก็บเกี่ยว คราวนี้พอถึงซิดนีย์ เมลเบิร์น หรือแวนคูเวอร์ สิ่งแวดล้อมเจ้าของภาษาไม่ใช่กำแพงอีกต่อไป แต่เป็นสนามที่เราพร้อมลงเล่น กล้าถาม กล้าสมัครงานพาร์ตไทม์ กล้าเข้าสังคม เงินทุกบาทที่จ่ายในประเทศค่าครองชีพสูงถูกใช้ในช่วงที่เราดูดซับได้เต็มที่แล้ว

บทที่สาม — ใครออกแบบเส้นทางนี้ให้

จุดที่ต้องขีดเส้นใต้คือ แผน 2 ประเทศไม่ใช่ของที่ควรประกอบเองมั่ว ๆ เพราะมีชิ้นส่วนที่ต้องต่อให้สนิทกัน — ช่วงเวลาของคอร์สที่คลาร์ก เงื่อนไขวีซ่าของประเทศที่สอง จังหวะเปิดเทอมหรือฤดูสมัครงาน และเอกสารระหว่างสองประเทศ ตรงนี้คือหน้าที่ของเอเจนซี่พาร์ตเนอร์ ที่จะออกแบบทั้งเส้นทางให้จบในแผนเดียว ตั้งแต่วันแรกที่คลาร์กจนถึงวันลงเครื่องที่ประเทศปลายทาง นักเรียนอย่างมายด์แค่บอกเป้าหมาย งบ และกรอบเวลา

ค่าใช้จ่ายของเฟสคลาร์กขึ้นอยู่กับหลักสูตร ประเภทห้องพัก และระยะเวลา ภาพรวมการวางงบดูได้ที่ เรียนภาษาอังกฤษฟิลิปปินส์ ราคาเท่าไหร่ ส่วนใบเสนอราคาจริงของแผนทั้งสองเฟส ให้เอเจนซี่พาร์ตเนอร์แจกแจงให้เห็นเป็นรายการชัด ๆ ก่อนตัดสินใจ

บทส่งท้าย — คำถามที่มายด์เคยถาม อาจเป็นคำถามของคุณ

"เสียเวลาเพิ่มไหม แวะฟิลิปปินส์ก่อน"
มองเผิน ๆ เหมือนอ้อม แต่ของจริงคือการย้ายชั่วโมงฝึกพูดราคาแพงในประเทศที่สอง มาทำในที่ที่เข้มข้นกว่าและประหยัดกว่า หลายคนไปถึงประเทศที่สองแล้ววิ่งได้เลยแทนที่จะคลานหลายเดือน

"ต้องเก่งระดับไหนก่อนไปคลาร์ก"
เริ่มจากศูนย์ได้ นั่นแหละคืองานถนัดของระบบตัวต่อตัว วิธีเลือกสถาบันให้เข้ากับระดับตัวเองอ่านได้ใน เลือกโรงเรียนภาษายังไงไม่ให้พลาด

"จำเป็นต้องเป็นออสเตรเลียหรือแคนาดาไหม"
ไม่จำเป็น ปลายทางเป็นได้ทั้งเรียนต่อ ทำงาน หรือวอร์กกิ้งฮอลิเดย์ในหลายประเทศ แกนของแผนคือ "ปูพื้นในที่ที่คุ้มที่สุด แล้วไปเก็บเกี่ยวในที่ที่ฝันไว้"

เรื่องของมายด์จะจบยังไงขึ้นอยู่กับความตั้งใจของเธอเอง แต่เส้นทางที่ถูกออกแบบดีทำให้ความตั้งใจไม่เสียเปล่า อยากให้มีคนออกแบบเส้นทาง 2 ประเทศเวอร์ชันของคุณบ้าง ปรึกษาฟรีผ่านเอเจนซี่พาร์ตเนอร์ ที่ รายชื่อเอเจนซี่พาร์ตเนอร์

← กลับไปหน้ารวมบทความ