เรียนภาษาอังกฤษ ราคาถูก ต่างประเทศ เทียบ 5 ที่ — วัดด้วยชั่วโมงพูด ไม่ใช่ค่าคอร์ส
เวลาเราค้นหาว่าเรียนภาษาอังกฤษที่ไหนถูกที่สุด สิ่งที่เจอมักเป็นตัวเลขค่าคอร์สต่อสัปดาห์ ปัญหาคือตัวเลขนั้นเทียบกันไม่ได้เลย เพราะแต่ละที่ให้ของไม่เหมือนกัน บางที่ราคานั้นคือเรียนกลุ่มสิบห้าคน บางที่คือเรียนตัวต่อตัวสี่คาบ และบางที่ยังไม่รวมที่พักกับอาหาร
บทความนี้เลยเปลี่ยนหน่วยวัด จากคำถามว่า "ค่าคอร์สเท่าไร" เป็นคำถามว่า "เงินที่จ่ายไปทั้งหมด แลกเป็นเวลาที่เราได้เปิดปากพูดจริงกี่ชั่วโมง" ซึ่งเป็นเกณฑ์ที่ตรงกับเป้าหมายของคนส่วนใหญ่มากกว่า
เกณฑ์เดียวกัน 5 ข้อ ที่ใช้เทียบทุกปลายทาง
- ต้นทุนรวมต่อเดือน = ค่าคอร์ส + ที่พัก + อาหาร + เดินทางในเมือง ไม่ใช่ค่าคอร์สอย่างเดียว
- ชั่วโมงที่ได้พูดจริงต่อวัน คลาสกลุ่มยี่สิบคนหนึ่งชั่วโมง ให้เวลาพูดต่อหัวไม่กี่นาที
- ต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อประคองค่าใช้จ่ายหรือไม่ ถ้าต้อง เวลาเรียนจะหายไปเท่าไร
- ค่าตั๋วเครื่องบินและระยะเวลาเดินทาง มีผลมากกับคนที่ลางานได้จำกัด
- ระยะเวลาที่ไปได้จริง บางปลายทางคุ้มเมื่ออยู่หนึ่งปี แต่ไม่คุ้มเลยถ้าไปสี่สัปดาห์
เทียบภาพรวม 5 ปลายทางยอดนิยมของคนไทย
| ปลายทาง | โครงสร้างที่พบบ่อย | เหมาะกับใคร | ข้อควรระวัง |
|---|---|---|---|
| ฟิลิปปินส์ | ตัวต่อตัวหลายคาบต่อวัน แพ็กเกจมักรวมหอและมื้ออาหารวันธรรมดา | คนที่มีเวลาจำกัดและอยากดันการพูดเป็นหลัก | ต้องเลือกสถาบันให้ตรงเป้าหมาย เพราะโปรแกรมต่างกันมาก |
| มอลตา | คลาสกลุ่มเป็นแกน ค่าครองชีพระดับยุโรปตอนใต้ | คนที่อยากได้บรรยากาศยุโรปในงบที่ต่ำกว่ายุโรปตะวันตก | ที่พักและอาหารมักแยกจากค่าคอร์ส |
| ออสเตรเลีย | คลาสกลุ่ม มีสิทธิ์ทำงานพาร์ตไทม์ตามเงื่อนไขวีซ่า | คนที่ไปได้ยาวและตั้งใจหารายได้ระหว่างอยู่ | ค่าครองชีพสูง เวลาทำงานกินเวลาเรียน |
| แคนาดา | คลาสกลุ่ม ระบบการศึกษาแข็งแรง | คนที่มองเป้าหมายระยะยาวมากกว่าคอร์สสั้น | ต้นทุนต่อเดือนสูงและตั๋วแพง |
| สิงคโปร์ | ใกล้ไทย ไปกลับสะดวก | คนที่ไปได้แค่ช่วงสั้นมาก | ค่าครองชีพสูงมากเมื่อคิดต่อเดือน |
ตารางนี้เป็นภาพรวมของโครงสร้าง ไม่ใช่ราคาที่รับประกัน เพราะตัวเลขจริงขยับตามสถาบัน ฤดูกาล และอัตราแลกเปลี่ยน ให้ใช้เป็นกรอบตั้งคำถาม แล้วขอใบเสนอราคาจริงมาเทียบกันเอง
ทำไม "ถูก" กับ "คุ้ม" ถึงไม่ใช่คำเดียวกัน
สมมติสองทางเลือก ทางแรกจ่ายเดือนละก้อนหนึ่งแล้วได้เรียนตัวต่อตัวหลายคาบทุกวัน อีกทางจ่ายน้อยกว่าแต่เป็นคลาสกลุ่มใหญ่วันละสองชั่วโมง แล้วต้องหาที่พักกับอาหารเอง
ถ้าคิดเป็นเงินต่อเดือน ทางที่สองดูถูกกว่า แต่ถ้าคิดเป็น เงินต่อชั่วโมงที่เราได้พูดจริง ผลมักกลับด้าน เพราะในคลาสกลุ่มยี่สิบคน เวลาพูดต่อคนต่อชั่วโมงเหลือไม่กี่นาที และเวลาที่หมดไปกับการทำกับข้าวและเดินทางก็ไม่ได้แปลงเป็นภาษาอังกฤษ
อีกด้านที่ต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง คือปลายทางที่ทำงานพาร์ตไทม์ได้ ฟังดูเหมือนลดต้นทุน แต่งานส่วนใหญ่ที่ผู้เรียนใหม่ได้ มักเป็นงานที่ใช้ภาษาอังกฤษวนอยู่ไม่กี่ประโยค นั่นคือรายได้จริง แต่ไม่ใช่การเรียนรู้ที่เร็วเสมอไป
ค่าที่มักหายไปจากการเปรียบเทียบ
- ค่าธรรมเนียมราชการ สำหรับฟิลิปปินส์คือ SSP ₱7,800 ต่อการยื่นหนึ่งครั้ง และถ้าอยู่เกิน 59 วันจะมี ACR I-Card ₱4,500 กับค่าต่อวีซ่า ₱3,000–6,000 ต่อครั้ง ทุกปลายทางมีค่าประเภทนี้ของตัวเอง ให้ถามให้ครบ
- ค่าประกันสุขภาพเดินทาง บางประเทศบังคับ บางประเทศไม่บังคับแต่ควรมี
- เงินฝากหรือหลักฐานการเงิน ที่ต้องแสดงตอนขอวีซ่าของบางประเทศ
- ค่าเสียโอกาสจากการลางาน ข้อนี้ไม่มีในใบเสนอราคาแต่มีจริงในชีวิต และเป็นเหตุผลที่คอร์สเข้มข้นระยะสั้นได้รับความนิยมในกลุ่มวัยทำงาน
แล้วควรเลือกยังไง
วิธีที่ใช้ได้จริงคือเริ่มจากข้อจำกัดของตัวเองก่อน ไม่ใช่เริ่มจากประเทศ ตอบสามข้อนี้ให้ได้ — ลาได้กี่สัปดาห์ งบรวมสูงสุดเท่าไร และอยากให้ทักษะไหนขยับมากที่สุด พอสามข้อนี้ชัด ตัวเลือกจะเหลือน้อยลงมากโดยอัตโนมัติ
มุมเปรียบเทียบรายประเทศแบบละเอียดเขียนไว้แล้วหลายบท เช่น มอลตา vs คลาร์ก เรียนภาษาที่ไหนดี และ คลาร์ก vs ออสเตรเลีย เรียนภาษาคุ้มไหม ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตระหว่างเรียนรวมอยู่ที่ หมวดชีวิตความเป็นอยู่
อยากได้ตัวเลขจริงของโปรแกรมมาวางเทียบด้วยเกณฑ์ข้างบน ขอใบเสนอราคาฟรีได้ที่ รายชื่อเอเจนซี่พาร์ตเนอร์