ผู้เรียนอายุมากได้เปรียบตรงไหนบ้าง

คำพูดที่ได้ยินบ่อยที่สุดจากคนวัยสามสิบสี่สิบขึ้นไปคือ "สมองไม่เหมือนตอนเด็กแล้ว" ซึ่งจริงในบางด้าน เด็กจำเสียงและเลียนสำเนียงได้เร็วกว่าแน่นอน

แต่การเรียนภาษาของผู้ใหญ่ไม่ได้แข่งกันที่การจำเสียง มันแข่งกันที่ ใช้เวลาที่มีอยู่ให้ตรงเป้าได้แค่ไหน และในสนามนั้นผู้เรียนอายุมากได้เปรียบหลายข้อ

หนึ่ง รู้ว่าจะเอาภาษาไปทำอะไร

เด็กเรียนเพราะต้องเรียน ผู้ใหญ่เรียนเพราะมีงานที่ต้องใช้ มีลูกค้าที่ต้องคุย หรือมีตำแหน่งที่อยากไปให้ถึง ความชัดเจนนี้เปลี่ยนคาบเรียนไปทั้งคาบ

เมื่อบอกครูได้ว่าต้องใช้ภาษาในสถานการณ์ไหน คาบตัวต่อตัวจะปรับเนื้อหาให้ตรงได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่คนไม่รู้เป้าหมายของตัวเองใช้ประโยชน์ไม่ได้เลย

สอง วินัยที่มาจากการรู้ราคาของเวลา

คนที่ลางานมาเรียนรู้ดีว่าหนึ่งสัปดาห์แลกมาด้วยอะไร ผลคือมาตรงเวลา ทำการบ้าน และไม่ปล่อยให้คาบผ่านไปเฉย ๆ

จากที่เห็นกันในแคมปัส คนที่ได้ผลมากที่สุดมักไม่ใช่คนที่พื้นฐานดีที่สุด แต่เป็นคนที่มาครบและใช้ทุกคาบเต็มที่ แนวทางจัดเวลานอกห้องเรียนอยู่ที่ออกแบบเวลานอกห้องเรียน

สาม มีเรื่องให้เล่า

ข้อได้เปรียบที่คนมองข้ามที่สุด บทสนทนาต้องการเนื้อหา และผู้ใหญ่มีประสบการณ์ทำงาน ครอบครัว การเดินทาง และความคิดเห็นที่ชัดเจน

เมื่อมีเรื่องจะเล่า คาบเรียนจะกลายเป็นการหาวิธีพูดสิ่งที่คิดอยู่แล้วให้ออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นการฝึกที่ตรงกับการใช้งานจริงมากที่สุด

สี่ เลือกได้ว่าจะไม่เรียนอะไร

ผู้ใหญ่ตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกได้ ไม่ต้องรู้ทุกโครงสร้างไวยากรณ์ ไม่ต้องอ่านทุกบทในหนังสือ ขอแค่ครอบคลุมสิ่งที่จะใช้จริง

การเลือกคอร์สก็เหมือนกัน คนที่รู้ว่าต้องการบทสนทนามากกว่าคะแนนสอบ จะไม่เสียเวลาไปกับคลาสที่ไม่ตรงเป้า ความต่างของสองแนวนี้อยู่ที่คลาสติวสอบกับคลาสสนทนา ต่างกันยังไง

ข้อที่ต้องยอมรับตามจริง

การออกเสียงและการฟังความเร็วสูงจะใช้เวลามากกว่าตอนอายุน้อย และไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะเปลี่ยนได้ในกี่สัปดาห์ ทางที่ดีคือตั้งเป้าให้วัดได้ เช่น ลดจำนวนครั้งที่คนฟังต้องขอให้พูดซ้ำ แทนการตั้งเป้าว่าจะพูดเหมือนเจ้าของภาษา

ความล้าก็เป็นเรื่องจริง ตารางเต็มวันทุกวันอาจหนักเกินไป ผู้เรียนวัยห้าสิบขึ้นไปมีแนวทางเฉพาะอยู่ที่อายุ 50 ขึ้นไปไปเรียนภาษาได้ไหม

อยากรู้ว่าตารางแบบไหนเหมาะกับวัยและเป้าหมายของตัวเอง สอบถามเอเจนซี่พันธมิตรได้เลย

← กลับไปหน้ารวมบทความ