เรียนไม่จบเล่มก็ไม่เป็นไร เพราะอะไร

ช่วงท้ายคอร์ส มีคนจำนวนไม่น้อยรู้สึกผิดที่หนังสือยังเหลืออีกหลายบท บางคนถึงขั้นขอครูเร่งให้จบเล่ม ทั้งที่นั่นคือการแลกสิ่งที่มีค่ากว่าไปกับตัวเลขหน้า

หนังสือคือเครื่องมือ ไม่ใช่เป้าหมาย และการวัดความคืบหน้าด้วยจำนวนหน้าคือวิธีวัดที่ตรงกับสิ่งที่เราต้องการน้อยที่สุด

ตำราถูกออกแบบให้เหลือ

หนังสือเรียนส่วนใหญ่ทำมาให้ครอบคลุมผู้เรียนหลายแบบ จึงมีเนื้อหาเกินความจำเป็นของคนคนเดียวเสมอ ครูจะเลือกหยิบส่วนที่ตรงกับระดับและเป้าหมายของเรามาใช้ นั่นคือหน้าที่ของครู ไม่ใช่ความผิดพลาด

ถ้าเนื้อหาถูกใช้ครบทุกหน้ากับนักเรียนทุกคนเหมือนกันหมด แปลว่าไม่มีการปรับให้เข้ากับใครเลย ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรกังวลมากกว่า

สิ่งที่ควรใช้วัดแทนจำนวนหน้า

ตัววัดฝั่งขวาทั้งหมดเช็กเองได้ทุกสัปดาห์ และตรงกับสิ่งที่จะใช้จริงหลังกลับบ้าน ส่วนตัววัดฝั่งซ้ายทำให้สบายใจ แต่ไม่ได้บอกอะไรเลยเกี่ยวกับความสามารถในการสื่อสาร

เมื่อไรที่การเหลือบทกลายเป็นปัญหา

ไม่ใช่ว่าเหลือแล้วดีเสมอไป มีสองกรณีที่ควรคุยกับครูหรือออฟฟิศ

• เหลือเพราะคาบถูกใช้ไปกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเป้าหมาย เช่น คุยเล่นเกินครึ่งคาบทุกวัน
• เหลือเพราะระดับไม่พอดี ถ้าหนังสือยากเกินจนไปช้ามาก ควรขอทบทวนระดับ ระบบและความถี่ของการประเมินซ้ำต่างกันไปตามสถาบัน สิ่งที่ครูดูตอนจัดระดับอธิบายไว้ที่สอบวัดระดับวันแรกที่คลาร์กเป็นยังไง

ในทางกลับกัน ถ้าเหลือเพราะครูใช้เวลาไปกับการให้เราพูดและแก้ให้ทีละจุด นั่นคือการใช้คาบอย่างคุ้มที่สุด

ขอให้ครูปรับได้แค่ไหน

คาบตัวต่อตัวเป็นพื้นที่ที่ปรับได้มากที่สุด ถ้าบอกไปว่าอยากเน้นบทสนทนาในที่ทำงานหรืออยากซ่อมการออกเสียง เนื้อหาปรับตามได้ในระดับหนึ่ง ขอบเขตขึ้นกับหลักสูตรและระเบียบของแต่ละสถาบัน จึงควรคุยตั้งแต่สัปดาห์แรกแทนที่จะรอถึงกลางคอร์ส

คนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่คืบหน้าทั้งที่เรียนครบ ลองเช็กสาเหตุจากรู้สึกว่าสปีกกิ้งไม่ไปไหน แก้ยังไง เพราะบ่อยครั้งปัญหาไม่ได้อยู่ที่หนังสือ

สรุป

สิ่งที่ติดตัวกลับบ้านไม่ใช่หนังสือที่ขีดครบทุกหน้า แต่คือความเร็วในการตอบและความกล้าที่จะเปิดปาก ถ้าสองอย่างนี้ดีขึ้น คอร์สนั้นได้ผลแล้วไม่ว่าจะเหลืออีกกี่บท

อยากรู้ว่าคอร์สแบบไหนยืดหยุ่นพอที่จะปรับเนื้อหาให้ตรงเป้าหมาย สอบถามเอเจนซี่พันธมิตรได้เลย

← กลับไปหน้ารวมบทความ