เรื่องที่คนเรียนจบแล้วบอกว่าเสียดาย

เวลาถามคนที่เพิ่งจบคอร์สว่าถ้าย้อนกลับไปได้จะเปลี่ยนอะไร คำตอบมักไม่ใช่ "น่าจะเลือกอีกที่" หรือ "น่าจะจ่ายแพงกว่านี้" แต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ทำได้ฟรีตั้งแต่วันแรก

รายการนี้รวมสิ่งที่ได้ยินซ้ำที่สุด เขียนไว้ให้คนที่ยังไม่ได้ไปอ่านก่อน จะได้ไม่ต้องเสียดายเรื่องเดียวกัน

หนึ่ง เสียสองสัปดาห์แรกไปกับความเขิน

เกือบทุกคนพูดเรื่องนี้ ช่วงแรกกลัวพูดผิด กลัวครูรำคาญ กลัวเพื่อนในคลาสกลุ่มมองว่าไม่เก่ง ผลคือตอบสั้น ๆ และปล่อยให้คาบผ่านไป

พอถึงสัปดาห์ที่สามที่เริ่มกล้าพูด ถึงรู้ว่าสองสัปดาห์แรกใช้ได้เต็มกว่านี้มาก คาบตัวต่อตัวคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดในการพูดผิด ยิ่งผิดเร็วยิ่งถูกแก้เร็ว

สอง ไม่บอกครูว่าตัวเองต้องการอะไร

หลายคนเรียนไปตามที่ครูจัดให้จนจบ แล้วค่อยมาคิดตอนหลังว่าจริง ๆ อยากซ้อมการนำเสนองานหรือบทสนทนากับลูกค้ามากกว่า

คาบตัวต่อตัวปรับเนื้อหาได้ในระดับหนึ่ง ขอบเขตขึ้นกับหลักสูตรและระเบียบของแต่ละสถาบัน แต่ถ้าไม่เอ่ยปากก็ไม่มีใครรู้ ควรคุยตั้งแต่สัปดาห์แรก ไม่ใช่สัปดาห์สุดท้าย

สาม ปล่อยเวลาเย็นให้ผ่านไปเฉย ๆ

ไม่มีใครบอกให้เรียนทั้งวัน แต่การใช้เวลาเย็นแค่หนึ่งชั่วโมงต่างจากศูนย์ชั่วโมงมาก แนวทางออกแบบเวลาช่วงนี้อยู่ที่ออกแบบเวลานอกห้องเรียน

สี่ ไม่ได้ใช้สิ่งที่มีอยู่ในแคมปัส

ห้องสมุด ห้องอ่านหนังสือ ยิม กิจกรรมต่าง ๆ หลายคนเดินผ่านทุกวันจนถึงสัปดาห์สุดท้ายถึงเข้าไปครั้งแรก ทั้งที่จ่ายค่าใช้จ่ายรวมของมันไปแล้ว

รายการสิ่งที่ทำได้หลังเลิกเรียนอยู่ที่เลิกเรียนแล้วทำอะไรดีในแคมปัส ลองไล่ดูตั้งแต่ก่อนบิน แล้ววางไว้เลยว่าสัปดาห์ไหนจะลองอะไร

ห้า ไม่วางแผนว่ากลับไปแล้วจะทำอะไรต่อ

ข้อนี้เสียดายที่สุด เพราะความคล่องที่สร้างมาหลายสัปดาห์ลดลงเร็วเมื่อไม่มีที่ให้ใช้ คนที่กลับไปแล้วไม่มีแผน มักรู้สึกภายในสองเดือนว่าถอยกลับไปเกือบเท่าเดิม

ก่อนกลับควรตกลงกับเพื่อนร่วมคอร์สว่าจะคุยกันสัปดาห์ละครั้ง และวางตารางฝึกไว้ล่วงหน้า แนวทางอยู่ที่รักษาภาษาอังกฤษหลังกลับบ้าน

สรุป

จะเห็นว่าไม่มีข้อไหนเกี่ยวกับการจ่ายเงินเพิ่ม ทุกข้อคือการตัดสินใจเล็ก ๆ ในสัปดาห์แรก คนที่รู้ล่วงหน้าจึงได้เปรียบตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเครื่อง

อยากวางแผนคอร์สให้ครอบคลุมทั้งห้าข้อนี้ตั้งแต่ต้น สอบถามเอเจนซี่พันธมิตรได้เลย

← กลับไปหน้ารวมบทความ