Tekrar gitsem neyi değiştirirdim? Bir dil eğitimi deneyimi

Dil eğitimini tamamlamış birine sorulan en verimli soru budur. Çünkü "nasıldı" sorusunun cevabı genellikle duygusaldır; "neyi değiştirirdin" sorusunun cevabı ise operasyoneldir.

Aşağıdaki üç aşamalı liste, ilk kez gidecek olanlar için hazır bir plan işlevi görüyor. Kimse ikinci kez gitmek zorunda kalmasın diye.

Gitmeden önce: hazırlığı değiştirirdim

Hedefi cümleyle yazardım. "İngilizcemi geliştirmek" bir hedef değil. "Sekiz hafta sonunda kendi işimi beş dakika kesintisiz anlatabilmek" bir hedeftir. Bu cümle ders içeriğini, materyal seçimini ve süre kararını birlikte belirler.

Gitmeden önce ısınırdım. İlk hafta uyum + seviye yerleşimi + dil şoku ile geçer. Gitmeden önceki bir ay boyunca günde yirmi dakika konuşma pratiği yapan biri, bu haftayı yarı yarıya kısaltır. Bu, satın almadan kazanılan bir haftadır.

Soruları yazılı sorardım. Program dağılımı, öğretmen eşleşmesi, oda tipi, kampüs bileşimi, ödeme kalemleri ve iptal koşulları. Hepsini yazılı olarak sorup yazılı cevap alırdım. Listeyi danışma görüşmesi yazımızda hazırladık.

Beklentiyi doğru kurardım. Örneğin şunu baştan bilirdim: Filipinler'de derslerimi Filipinli öğretmenler yürütür; anadili İngilizce olan eğitmenler okulda öğretmen eğitimi tarafında görev alır, öğrencilerle doğrudan ders yapmaz. Bu bilgi, hayal kırıklığını baştan önler.

Kampüsteyken: davranışı değiştirirdim

İlk gün konuşmaya başlardım. Hazır olmayı beklemek en pahalı alışkanlıktır. İlk derste öğretmene "beni anlasan bile düzelt" demek, sekiz haftanın niteliğini belirler.

İlk hafta çevremi bilinçli kurardım. Kendi dilimden arkadaşlarım olurdu ama masam sadece onlardan oluşmazdı. Ders dışı on saatin hangi dilde geçtiği, ders saatlerinden az önemli değildir.

Haftalık istek listesi verirdim. Her pazartesi öğretmenime üç madde: "şu konuyu çalışalım", "şu hatamı takip et", "biraz daha hızlı konuş". Bire bir ders, talep edildiğinde şekillenir.

Kitabı bitirmeyi hedeflemezdim. Sayfa sayısı ilerleme göstergesi değildir. Kendi eksiklerime odaklanır, bildiğim üniteleri atlar, zorlandığım yerde dururdum. Gerekçesini kitabı bitirmek yazımızda anlattık.

Haftada bir kayıt alırdım. İki dakikalık ses kaydı. İlerleme günlük olarak hissedilmez; dört haftalık kayıtları arka arkaya dinlediğinizde ise net biçimde duyulur. Bu, motivasyonu koruyan en somut araçtır.

Altıncı hafta düşüşünü beklerdim. İlk heyecan biter, ilerleme durmuş gibi hissedilir. Bunu bir sorun değil, öngörülebilir bir evre olarak karşılamak yeterlidir. Program değişikliği ya da kısa bir hafta sonu çıkışı ritmi tazeler.

Bir hafta sonu planını erken yapardım. Gezi planlarını son haftalara sıkıştırmak, hem yorgunluk hem de bütçe açısından zorlar. Ortalara yayılan çıkışlar daha dinlendirici olur.

Döndükten sonra: sürekliliği değiştirirdim

Bu aşama en çok ihmal edilen ve en pahalıya mal olan aşamadır.

Dönüş sonrası düzeni nasıl kuracağınızı İngilizceyi koruma yazımızda ayrıntılandırdık.

Değiştirmeyeceğim şeyler

Adil olmak gerekirse birkaç karar da yerinde çıkıyor:

• Kampüs içinde kalmak. Ulaşım, yemek ve ev arayışıyla harcanmayan enerji doğrudan derse gider.
• Bire bir ağırlıklı program. Konuşma süresinin bölünmemesi, kısa dönemde en görünür farkı yaratır.
• Ders dışı bir uğraş edinmek. Spor, yüzme, golf ya da düzenli bir yürüyüş; uzun dönemi sürdürülebilir kılan şey budur.
• Beklentiyi ölçülü tutmak. Sonuçlar kişiye göre değişir; puan ya da iş garantisi vaat eden bir çerçeveye baştan girmemek doğru bir karardır.

Dönenlerin en sık dile getirdiği pişmanlıkları bu yazımızda topladık; ikisini birlikte okumak planınızı büyük ölçüde tamamlar.

Kapanış

"Tekrar gitsem" sorusunun cevabı aslında tek cümleye iner: aynı programdan daha fazlasını çıkarırdım. Süre aynı, ücret aynı, kampüs aynı; değişen tek şey davranış.

İlk kez gidecekseniz bu liste sizin avantajınız. Kendi hedefinize göre programı kurmayı konuşmak isterseniz partner acenteye danışın.

← Tüm yazılara dön